Ons Verhaal

Wij zijn een gezin dat samen eet.

We zijn Nederlands, Japans en Amerikaans. Een meertalig huishouden in Californië waar het avondeten het beste moment van de dag is. Vraag onze oudste hoe zijn dag was en hij vertelt niets over school. Hij somt elke maaltijd op en geeft zijn dag een cijfer op basis daarvan.

Niets wat er was paste bij ons gezin, dus bouwden we het zelf.

Onze oudste heeft ernstige voedselallergieën, en hij wilde leren koken, én programmeren (dacht ik tenminste; daarover later meer). We hebben elke recepten-app geprobeerd die er is. Geen enkele voelde goed. De meeste waren houterige apps van het eerste uur, en de paar die allergieën en dieetwensen serieus namen waren duur en werkten alsnog niet goed. Ze waarschuwden voor pinda's maar misten het sesamzaad in een saus, of bestempelden iets als “zuivelvrij” terwijl het dat duidelijk niet was. We wilden een app die gewoon werkt, en die de gebruiker echt begrijpt.

Onze middelste zoon zit op het spectrum en heeft een lange lijst van texturen en ingrediënten die hij vermijdt. Onze jongste is een typische zesjarige met uitgesproken meningen over alles wat groen is. En wij tweeën? We houden van eten van overal. Thaise curry's, Japanse thuisgerechten, Nederlandse stamppot, Californische tacokraampjes. We hadden één app nodig die voor ons vijven werkt.

Onze boekenkast vertelde de rest.

Die staat vol met Nederlandse, Japanse en Engelse kookboeken, en we spreken elkaars moedertaal niet. De helft van de recepten op onze plank was onbereikbaar. We hadden een app nodig die elk recept direct kan vertalen, zodat iedereen uit elk boek in huis kan koken.

En de voedingswaarden geloofden we niet meer.

Onderweg viel ons iets op wat ons stoorde: de voedingswaarden op receptensites en in de meeste andere apps kloppen gewoon niet. Het zijn schattingen bovenop schattingen, soms niet meer dan een gok van een AI, en als de gezondheid van je gezin afhangt van wat er écht in het eten zit, is een gok niet goed genoeg. Dus deden we het op de moeilijke manier: KiWi koppelt elk ingrediënt aan officiële voedingsdatabases van de overheid en laat precies zien waar elk getal vandaan komt. Staat er een getal op je scherm, dan kun je erop tikken en de bron bekijken. Dat is de standaard die we voor ons eigen gezin wilden, dus die krijg jij ook.

We zijn misschien een beetje doorgeschoten.

Het plan was dat mijn oudste en ik KiWi samen zouden bouwen. Zijn enthousiasme voor programmeren hield ongeveer drie dagen stand (precies wat je van een elfjarige mag verwachten), en wie kon het hem kwalijk nemen, als zijn vader alleen nog maar praatte over dingen als “Jaccard token similarity, Zipfian distribution, Fisher-Yates shuffle, Levenshtein distance, Haversine distance en finite-state lookahead constraints voor morphological false-positive prevention.”

Maar waar het echt om draait, hebben we nooit uit het oog verloren: een product dat gewoon werkt. Voor de boodschappen, voor het plannen van je week, voor het vinden en bewaren van recepten. En vooral: om te weten wat er écht in je eten zit, zodat je de juiste keuzes kunt maken voor jezelf en je gezin, met cijfers waarop je kunt vertrouwen.

En de naam? Kiwi is de lievelingsvrucht van onze oudste zoon.